Eten, ik bedoel: de feestdagen!

Kerst

Kerst is het feest waarmee we de uitvinding van het gourmetstel vieren. Tevens vieren we op die dagen dat we nog steeds familieleden hebben met wie wel praten en dat doen we dus een hele dag op een bank met een plakje leverworst en jonge kaas als opwarmertje. Tenminste in Nederland. 

Nu wonen we in Portugal en moeten we ons aanpassen aan lokale gewoonten. Bovendien hebben wij geen gourmetstel, dus dat helpt ook. Feestdagen zijn hier synoniem voor eten, eten en dan ter afronding nog een snackje. Dit stuk gaat dus niet over Kerstbomen nep of echt, cadeautjes, etc.. Gewoon over eten.

We hadden wel bezoek. Carola en Erny hadden besloten Kerst eens in Portugal te vieren. Geen slechte gok als je bedenkt dat het weer was voor een t-shirt!

Kerstavond is hier het belangrijkste moment en dat hebben wij dus aangehouden.

Vooraf hadden we grote garnalen (of meer trendy Gamba’s, volgens mij maakt het niet uit, ze zijn toch al dood) met omwikkeld met buikspek in combinatie met meloen (ik schrijf gewoon echt niet op: op een bedje van…). Buikspek? Jep, buikspek. Ik vroeg om ander vlees maar volgens de slager moest ik dit hebben: “Muito maior, muito saboroso!”

Het was lekker maar een maaltijd opzich.

Hoofdgerecht was Vis, dorade, in een korst van zout. Prachtig gelukt, heerlijk van smaak en leuk om eens te proberen…onder leiding van de kok in het gezelschap. Waarvoor dank!

Van de buren hadden we een lading mandarijnen gehad. Nagerecht was dus mandarijnencakejes met caramelsaus en chocladeijs.

De volgende dag was ons buurmeisje jarig. Ze werd 4. Al snel zou blijken dat 4 ook de hoeveelheid kilo's was die wij gaan aankomen op dit soort feestjes.

In de nieuwe garage stond een tafel van een meter of 3 compleet volgeladen met allerlei hapjes, hartig en zoet. Er zijn pastelerias in dit land die minder assortiment hebben. De buurvrouw heeft dan ook 2 dagen in de keuken gestaan. Geweldig!

Maar als je nu denkt dat het voldoende was, you’re wrong! Uiteraard stond ook de BBQ aan. Spek, karbonades en garnalen.

Volgende was de buurman jarig. Maar goed ook, de tafel met lekkers lag voor het oog nog net zo vol als gisteren. Weer aan de slag dus om hem leeg te krijgen! Ook de BBQ stond weer vrolijk te roken. Ter afsluiting kregen we net als gisteren het een en ander mee naar huis.

Oud en Nieuw

Net een beetje bijgekomen van de Kerst dient het volgende eten, ik bedoel feestdag, zich weer aan. Wij waren voor het vieren van het nieuwe jaar uitgenodigd om samen met de buren en familie te eten en te drinken. Bedoeling is dat iedereen zijn eigen stuk bacalhau (gedroogde kabeljauw) mee neemt voor op de BBQ. Uiteraard is er ook een hoop aan andere snackjes te krijgen. Wij hebben besloten niet met lege handen te komen. Het werd een appeltaart en oliebollen.

‘s Middags hadden we ook bezoek en dus een lekker uitgebreide lunch. Je kan toch niet met lege maag naar een feestje tenslotte.

Aangekomen bij het feest ‘s avonds lagen de stukken bacalhau al op de gril. Samen met grote stukken brood ingesmeerd met olijfolie, knoflook en wat zout.

Binnen stond een tafel met hapjes die door de poten heen stond te zakken. Zelden heb ik zo veel eten op 1 tafel zien liggen. Ik kreeg al buikpijn van het kijken.

Vooraf werd er soep geserveerd. Een toen was er de gegrilde vis. Samen met aardappelen, gestoofde kool, bonensalades etc..

De uren erna bestonden uit eten en dat weer wegspoelen met een lekker glas lokale wijn.

Om een uur of 2 besloot ik dat het genoeg was. Bij het bedanken van de 

gastheer en -vrouw zeiden zij: “hoezo, jullie komen toch straks om een uur of 1 wel gewoon terug?!”

Het blijkt vrij simpel te zijn. Oudejaarsavond ligt er vis op de gril. Nieuwjaarsdag is dat vlees. Voor de rest veranderd er niet al te veel.

Nieuwjaarsdag begon dus weer met eten. Om een uur of 5 vond ik onze hond een goed excuus om te stoppen met eten. Maar daar was geen sprake van. We moesten mee in het cafe een kop koffie drinken. Dat doe je immers bij voorkeur niet thuis. Daarna mochten we even naar huis voor Lucky. Maar we moesten terugkomen. Er werd immers al gewerkt aan de verse krabsalade.

En ach, die krab is ook niet voor niets gestorven!

Na de krabsalade en wat napraten besloten we dat het nu echt klaar was. Daar werd met verbazing op gereageerd. Het was immers bijna 8 uur, tijd voor het avondeten, de BBQ stond al op te warmen!

Maar voor ons was het even genoeg.