Gisteren hebben we een moeilijk besluit moeten nemen.
De gezondheid van Fonz ging de laatste dagen steeds verder achteruit. Ruim twee dagen lang had hij niets meer willen eten. Onze ooit zo mooie grote kater van meer dan 6 kilo woog niet veel meer dan 2 kilo.
Wel heeft hij nog de hele dag van het liggen op de putdeksel in de tuin genoten, genietend van de zon. Hij leek dus niet vreselijk veel te lijden en dat was dus voor ons het moment.
Samen met de dierenarts hebben we tussen onze tranen door besloten dat dit Fonz zijn laatste bezoek aan een dierenarts zou worden. Het ging niet meer. Na een welgemeend: “dag manneke”, hebben we de deur dichtgetrokken…
Fonz was volgens zijn paspoort geboren op 11 april 1997. Een paar jaar later leerden wij hem kennen bij een studiegenote van Iris, Martine. In haar appartement kregen we tijdens het drinken van een glas wijn altijd al de nodige aandacht van die kater met witte haren. Die haren kwam je dan nog dagen lang tegen op al je kleren als een soort van reminder.
Zo nu en dan waren wij ook degene die Fonz en Tippie eten gingen geven als Martine er niet was. Toen om diverse redenen Fonz en Tippie een nieuw huis nodig hadden was het voor ons geen twijfel: ze kwamen bij ons wonen.
Anders dan Tippie was Fonz altijd “aanwezig”. Als aan een touw liep hij door het huis achter ons aan. Heel de dag door ging dat samen met een hoop gebabbel. Helaas hield Fons meestal 's nachts niet op met mauwen en zelfs schreeuwen als hij niet gehoord werd.
Fonz was dominant, irritant, aanwezig, babbelziek maar toch vooral een onvoorwaardelijke vriend die er altijd voor je was. Vanaf 's ochtend zijn kopjes terwijl je nog half slaapdronken op de wc zat tot bedtijd, Fonz was er. Boven op je krant, op je schoot, op een doos, op de was, op het toetsenbord, hij was er.
Ook hebben we nooit een Skype-gesprek gevoerd zonder dat vroeg of laat Fonz ook even kwam meekijken.
Dat wordt vanaf nu dus anders….
Helaas begon na verloop van tijd ook wel te blijken dat de gezondheid van Fonz niet geweldig was. Afgezien van de normale jaarlijkse vaccinaties heeft Fonz een positieve invloed gehad op de omzet van dierenartsen, farmaceutische bedrijven en apothekers.
Vloog er ergens een virus door de lucht, dan had Fonz er last van. Heel wat antibiotica heeft hij geslikt en ingespoten gekregen. Maar ook pillen tegen het overmatig overgeven, druppels voor zijn ogen, druppels voor zijn oren, behandelingen voor zijn talgbobbel op zijn staart, etc..
Verder had Fonz al jaren last van schildklier en hart. Dat betekende voor ons 3 pillen per dag toedienen, fijngestampt in wat melk of slagroom. Gelukkig hielp Fonz ons altijd herinneren aan zijn melkje. En als mauwen niet hielp waren er ook andere methoden.
De verhuizing naar Portugal was onze katten zwaar gevallen. Pas na maanden hebben zij hun draai kunnen vinden in het appartement.
Pas na de volgende verhuizing naar onze huidige quinta waren ze weer gelukkig. De vrijheid en ruimte deden Fonz goed. Uren lag hij op de veranda in de zon.
Nooit zullen we Fonz vergeten. Tenslotte zijn alle huisdieren altijd speciaal, maar Fonz was nu eenmaal meer speciaal.
Loading tweets...
3 comments
Charlotte
16 juni 2011 at 08:42 (UTC 0) Link to this comment
Tranen met tuiten, een prachtig verhaal, over een prachtig dier! Sterkte!
Carola
16 juni 2011 at 09:27 (UTC 0) Link to this comment
Ook ik zit met dikke tranen op mijn wangen het verhaal van jullie prachtige Fonz te lezen. We gaan hem missen tijdens het skypen maar ook als we er zijn. De aandacht en de kopjes maar vooral zijn gemauw!
sandra
16 juni 2011 at 14:42 (UTC 0) Link to this comment
Hoi,
ik kreeg vanmorgen je berichtje
tsjonge wat heeft die kanjer het nog lang volgehouden he, hopelijk waren de dierenartsen daar niet zo duur als hier .
het was inderdaad een kat apart wat een mooi verhaal over hem
maar wat een verdriet zal dat zijn hij was inderdaad altijd aanwezig
veel sterkte daar fonzie vergeten we nooit
groetjes sandra