feb 22

Kies voor Oosterhout, stem D66 Overbetuwe!

Voor een leefbaar, veilig en duurzaam Oosterhout? Stem dan 19 maart op D66!

D66 hecht aan leefbaarheid, veiligheid en duurzaamheid. Dat zijn de kernwoorden van ons verkiezingsprogramma. Wij geloven in de eigen kracht van de mensen. De gemeente is er voor mensen die het alleen niet redden in deze samenleving.

D66 Overbetuwe heeft 3 kandidaten uit Oosterhout. Een stem op hen betekent niet alleen een stem voor D66 maar ook aandacht voor Oosterhout!

Bouwplan Hoge wei: D66 was, is en blijft tegen het huidige plan. Het is te massaal, past niet bij het dorpse karakter, strookt niet met de toetsingscriteria van het DOP Oosterhout en is door het kwelwater geen geschikte locatie.

Rail Overslagpunt Valburg: de economische noodzaak van dit project is niet aangetoond, dus zijn we tegen. Als het plan niet tegen te houden is, dan zijn we alleen voor aanleg als de overlast voor bewoners (Reeth), omwonenden (onder meer Oosterhout), landschap en milieu tot een minimum wordt beperkt.

Windmolens in Oosterhout: D66 is voor duurzaamheid, voor het inzetten van alternatieve energiebronnen en voor windenergie. Windmolens langs de A15 zijn alleen dan een optie als de overlast voor direct omwonenden tot een minimum wordt beperkt. We staan open voor nieuwe technische oplossingen, die overlast kunnen beperken en ook voor een eventueel betere locatie.

Plannen Dorpshart: D66 vindt dat de gemeente altijd open moet staan voor goede ideeën van haar inwoners om de leefbaarheid te bevorderen. Het verdwijnen van voorzieningen is echter niet altijd tegen te houden. D66 nodigt u uit om met initiatieven te komen om de leefbaarheid van het dorp te bevorderen, dan gaan wij aan de slag.

Voor meer informatie kunt kijken op onze vernieuwde website: overbetuwe.d66.nl

Heeft u vragen? We gaan graag met u in gesprek

Léon DekkersMariel de VriesPauli Dings

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Léon Dekkers                                Mariël de Vries                               Pauli Dings

Share

feb 07

Samen denken, durven, doen! Stem D66!

D66 vertrouwt op de eigen kracht en ontwikkeling van mensen. Mensen zijn creatief en vinden steeds opnieuw oplossingen en benutten kansen. 

D66 wil dat de gemeente Overbetuwe deze kracht, vindingrijkheid en creativiteit van mensen stimuleert, ondersteunt en ruimte geeft. 

Wat mensen voor zichzelf en anderen kunnen doen is leidend. De overheid is aanvullend en het vangnet voor mensen die het niet op eigen kracht redden.Flyer Léon Dekkers D66

 

De speerpunten van D66 Overbetuwe

D66 is tegen stijging van gemeentelijke lasten met meer dan de inflatie

D66 wil een schone, duurzame en energie-slimme gemeente

D66 wil dat inwoners actief betrokken zijn bij de besluitvorming

D66 wil goede zorg organiseren zo dicht mogelijk bij mensen thuis

D66 wil dat iedere school een conciërge heeft

D66 wil werken aan de leefbaarheid van dorpen en buurschappen

D66 wil meer winkels in de kernen en geen detailhandel op bedrijventerreinen

D66 wil financiële ruimte behouden voor initiatieven van inwoners

D66 wil beter openbaar vervoer en behoud van gratis parkeren

D66 wil actief inzetten op digitale informatieverstrekking

 

Het verkiezingsprogramma “Samen Denken, Durven, Doen” is te downloaden van onze website www.d66overbetuwe.nl

 

Stem op 19 maart

Stem D66

Stem Léon Dekkers, lijst 4, nr. 26

Share

aug 22

Op vakantie tegen kanker!

Zo, de vakanties zijn voorbij. Sorry de welverdiende vakanties, want dat hoor je te zeggen geloof ik. Het is zelfs welverdiend als je een heel jaar ligt te lamzakken op een imitatie lederen bank kijkend naar iets op SBS6.

Maar goed de caravan is weer gestald en het werk is voor velen weer begonnen. Tijd dus om weer eens iets anders te gaan doen.

 

Om dat ik net zo goed niets beters te doen heb surf ik wat over de social media. Op Facebook lees ik: “Ik ga voor 25 dagen naar de Dominicaanse Republiek!!” en “Ik ga 26 dagen naar Las Vegas”. Als jouw bijdrage hier nu niet bijstaat: gewoon doorlezen hij had hier wel moeten staan. 

 

Nu is het de bedoeling dat mannelijke lezers dan op Vind Ik Leuk! drukken en dan vooral een vraag of opmerking maken. Dan kan de dame in kwestie iets zeggen over borstkanker. Als maar genoeg mensen hieraan meedoen zal borstkanker snel de wereld uit zijn.

Het tegendeel is waar vrees ik. Terwijl deze posts over Facebook uitspreiden als een kwaadaardige onuitroeibare schimmel krijgen er nog steeds voldoende vrouwen borstkanker.

 

Het vreemde is dat er geen enkele relatie lijkt tussen de vakantie de genoemde duur en borstkanker. Dat was bij eerdere acties waarbij de bh kleur genoemd werd ook al niet echt. Hoe een dergelijke actie nu iets anders dan ergernis zou moeten opleveren is mij een raadsel. Het geeft vooral aan hoe groot de drang, om hijgerig achter een hype aan te lopen, is.

 

Veel kwalijker lijkt mij het feit dat de hype-machine achter deze marketing vooral veel tijd en geld lijkt kwijt te zijn aan dit soort zaken. Relatief weinig tot eigenlijk marginale hoeveelheden geld lijken te gaan naar het uiteindelijke doel, de bestrijding en voorkoming van borstkanker.

Dan is er ook nog movember. Een maand waarin mannen hun snor laten staan tegen prostaatkanker. Dat lijkt wel een effectieve campagne alleen tegen de verkeerde vorm van kanker. De campagne is bedoeld in het kader van prostaatkanker. Keelkanker lijkt echter meer voor de hand te liggen. Immers is orale seks een duidelijke oorzaak van keelkanker en de kans dat er die maand gebeft wordt met zo'n snor lijkt mij klein.

 

Ik heb helaas al enkele malen kanker van dichtbij mee gemaakt. Soms liep dat alsnog goed af en helaas soms ook minder. Mijn moeder is inmiddels haast 17 jaar dood, aan wat  ooit begonnen is als borstkanker. Aandacht is goed en belangrijk. Maar dat bereik je in mijn ogen door het probleem te benoemen en bespreekbaar te maken. Niet door stiekem onderling afspraken te maken voor kinderachtige statusupdates waar met geen woord over het probleem wordt gesproken.

Zou het niet veel mooier zijn om een foto van een slachtoffer van (borst)kanker te posten als middel om aandacht te besteden aan deze vreselijke ziekte?! 

5 augustus 1950 – 17 oktober 1996

 

En mocht je nu toch op vakantie gaan, vergeet je niet in te smeren om zo huidkanker te voorkomen!

Share

jul 26

Wat is het (te)heet!

De afgelopen weken was het warm in Portugal, heel warm. Sterker nog, het was er nog nooit  zo warm. Vanwege de temperaturen ver boven de 40 graden gold er zelfs een weeralarm voor sommige delen van het land. Code geel.

Daar wordt dan ook over gesproken, want zo warm is nu eenmaal niet gebruikelijk. Daarna gaan de gesprekken gewoon weer over waar het over moet gaan: eten en drinken.

 

De laatste dagen van de vakantie leefden we stijgende ongerustheid. Of beter toenemende angst. Nederland ging gebukt onder een afschuwelijke hittegolf. En niet zomaar één, nee de eerste sinds 2006.

Als je er niet zelf bij bent en het nieuws volgt via de apps van de verschillende media wordt het beeld steeds angstiger. Het volgende beeld ontstond.

Droog

Onder de niets ontzienende zon begon Nederland al snel uit te drogen. De totale oogst van dit jaar was als verloren te beschouwen. De koeien gaven nauwelijks melk meer.

Natuurgebieden stonden op het punt van spontane ontbranding. Ander (plus)punt was dan weer dat het pensioentekort in Nederland opslag zou halveren door massale sterfte van ouderen. Om de totale catastrofe officieel te begeleiden was er vanuit het RIVM het nationale Hitteplan. Die lieverds daar op kantoor zitten in komkommer tijd ook te wachten op werk en konden nu eindelijk het in 2007 geschreven plannetje ook eens actief maken.

Briljante tips waar je niet zelf op komt werden gegeven. Veel drinken, geen buitenactiviteiten tijdens het heetste van de dag, goed insmeren, etc..

Je zou jezelf toch eens moeten afvragen of mensen die daar zelf niet opkomen … Een soort survival of the fittest.

 

Snel hebben we ons in contact gesteld met het thuisfront. Voorlopig was er nog steeds een kans dat we iedereen levend zouden aantreffen bij thuiskomst.

 

Snel dus maar beginnen aan de tocht terug naar huis. Met een liter of 25 wijn in de auto hadden we ruim voldoende te drinken bij. Waar we ons wel wat zorgen over bleven maken was hoe het smeltende rubber van de banden de tot modder gesmolten Nederlandse snelwegen zouden moeten overleven. In afwachting van wat we tijdens dit inferno zouden gaan aantreffen duurde de reis nog best lang. Gelukkig was in Spanje en Frankrijk de temperatuur nog zeker dragelijk. De snelwegen waren al vol van de Hollanders die met hun caravan nog snel een stek probeerden te vinden langs de stranden van Zuid-Frankrijk en de Spaanse Costa in de hoop daar in de verkoelende zon te overleven.

 

Bij aankomst in Nederland waren we inderdaad blij dat de airco het nog deed. Tijdens een regenbui blijven de ruiten dan zo lekker droog…

Share

jul 26

Adoro Portugal

Zo dat was de vakantie weer. Na een reis van zo’n 2 en een halve dag was het toch weer een moment van terug thuiskomen in Casal da Charneca. Met 2 overnachtingen achter de rug was het eigen bed ook weer heerlijk. Overigens is de stad Salamanca, onze tweede overnachting echt meer dan de moeite waard. 

Het huis (klikker de klik) is nog steeds om verliefd op te worden, was brandschoon en heerlijk rustig. Alles was nog zo’n beetje als toen we het achterlieten allen de lekkage was er niet meer. 

Ook deze zomer hadden we weer bezoek. Marco, Saskia, Tom en Esmee hadden op weg naar Oostenrijk een afslag gemist en kwamen zomaar op onze oprit terecht.

Nadat we het natste jaar en het droogste jaar al eens hebben mogen afvinken van de weerrecords hadden we nu een nieuw record voor de boeg. Namelijk de hoogste temperatuur ooit in Portugal. Middagtemperaturen van rond de 44 graden, dat is wel pittig. Volgende keer opteer ik voor het laatste record: het meest gemiddelde jaar ooit.

Vila Nova de Milfontes

Gevolg hiervan was dat we al snel besloten naar de kust in het zuiden af te dalen. En omdat we geen zin hadden in aangesproken worden in het Nederlands of roodgeblakerde Engelsen werd het de kust van de Alentejo. In het gezellige Vila Nova de Milfontes was het ook nog eens een graad of wat koeler. Klein nadeel waren wel de triljoen mieren. Voordeelwas dat er weinig Nederlanders waren en genoeg wijn en lekker eten!

We hebben genoten van een heerlijke rondrit door het verlaten landschap. Ik heb me zelfs gewaagd aan zand tussen mijn tenen en zoutwater, door velen strand genoemd. Het is een concept dat ik nog steeds niet snap. Dagenlang overal nog zand vinden om te kijken naar een plas met water die ik toch niet in ga. Dat doe je dan met tassen gevuld met tientallen kilo’s eten, drinken, vermaak en wat al niet meer om dan in dezelfde zon te gaan zitten als waar je ook al inzat voor vertrek.

De Minho

Na een korte tussenstop in ons eigen huis ging de tocht door naar het hoge noorden. De Minho is een ruige redelijk onbewoonde streek. Ergens even naar toe rijden kan je vergeten. Er is niet 1 stuk weg langer dan 3 meter recht en het hoogteverschil is vaak behoorlijk groot. De camping was er een met 2 gezichten, rustig en kalm door de week. In het weekend was het een soort vinex wijk gevuld met Fransen en Engelsen. En we kwamen weer Nederlanders tegen! Ter afsluiting van de reis door Portugal sloten MSTE zich nog 1 keer bij ons aan.

De enige route in de wijde omtrek naar Spanje en daarna naar huis ging over een zandpad langs de randen van het stuwmeer. Wat een afsluiting.

Share

mrt 18

Een nieuwe dag is begonnen

"…Het is 6:08 uur. De wekker blijkt net iets eerder wakker als ik. Hij begint met de dagelijkse kwelling die SaaiRadio heet. In afwisseling van Celine Dion heeft deze maandag een nog grotere kwelling voor me in petto. Blof zingt iets over Zeeuwse mosselen. Welk liedje het is weet ik niet, boeit ook niet het is allemaal hetzelfde. Snel druk ik de knop van de wekkerradio in en de rust keert weer terug in de slaapkamer.

Beneden stel ik de verwarming in om de eeuwige winter die Nederland heeft buiten te bannen. Theewater aan, borden op tafel.

Dan weer naar boven waar de vrouw ook al bijna heeft geaccepteerd dat de maandag weer begonnen is. Wassen, aankleden, klaar.

Beneden even snel nu.nl checken en gelijk de files. Het is maandag en dus druk op de wegen. Snel het brood op smeren dus om te zorgen dat ik straks toch weer lekker als eerste op kantoor ben." 

 

 

Het is 6:34 en ik word wakker. Mijn biologische klok vind het weer wel goed geweest met de nachtrust. Ik heb dus toch maar mooi mijn hele ochtend ritueel gedroomd!

Buiten schijnt nu de zon, de collega’s zitten al weer te staren naar hun computer en wat mail door te lezen in een van de vreselijkste programma’s ooit, Outlook. Over een uur of wat beginnen de ambtenaren ook te werken en begint op het kantoor de onrust ook weer toe te nemen. De binnendruppelende telefoontjes verstoren dan weer de serene rust van de luchtbellen die zacht klinken door de verwarmingsbuizen.

 

Met een stevige kop dubbele espresso zit ik nu achter mijn MacBook deze blog te typen. De zon zet onze tuin eens lekker in het licht. Het rondje met het hondje is al gedaan en de vaatwasser staat lekker herrie te schoppen in de keuken.

 

Ik ga mijn to-do lijstje voor deze week maar eens maken. Om te beginnen ga ik me maar eens inschrijven bij de voedselbank lijkt me zo. Scheelt gelijk ook weer boodschappen doen. Als ik dan toch onderweg ben kan ik gelijk naar de gemeente. Daar ga ik mijn naam officieel laten veranderen in Koos, Koos Werkloos. Tegen de tijd dat dat geregeld is zal ik zorgen dat de website ook automatisch naar de nieuwe naam wordt omgeleid.

Vanmiddag zit ik op mijn klapstoeltje lekker in de voortuin. Met onder handbereik een koelbox met daarin een lekker 6 pack blikjes bier van het merk Bier, de goedkoopste.

 

Ik zal mijn dagen wel doorkomen…..iemand nog een baantje voor me?

Share

dec 29

Het jaar dat de aarde verging

Een terugblik

 

Het jaar zit er al weer bijna op. Het zal wat ons betreft ingaan als een memorabel 2012. Heel vermoedelijk was het een van de moeilijkste jaren uit mijn leven. In ieder geval tot nu toe.

Het jaar begon met een volle buik en een optimistisch gevoel dat er niets dan goed zou volgen. Helaas lag er andere plannen in onze toekomst.

De crisis was al een tijdje oud maar was in 2012 beter te voelen als ooit te voren. Het inkomen was lager maar de uitgaven stegen door alle extra belastingen behoorlijk. Daardoor werd het meer dan eens dat we het einde van de maand financieel maar krap konden halen. Daarvoor waren we toch niet begonnen aan ons Portugal avontuur?

einde-van-de-wereld

Die vraag begon steeds maar vaker ter sprake te komen. Temeer omdat het

huis uiteindelijk niet de rust en vrijheid gaf waar we al zolang naar opzoek waren. De stress werd niet minder en de bankrekening begon zijn rek te verliezen. 

Na lang wikken, wegen, praten, tranen, wanhoop en zo door besloten we toch terug te gaan naar Nederland. Als iets niet gaat is dat soms toch gewoon het einde…

 

De daarop volgende maanden werden anders. Er viel een last van de schouders. De beslissing was genomen en daardoor werd het voor het eerst echt mogelijk ons voornemen tot gewoon genieten eens te gaan uitvoeren. Alleen hing er nu een ander zwaard boven ons: dit geluk was ook eindig.

Het was ook nog steeds genieten van het heerlijke weer, de bezoeken van familie en het heerlijke eten en drinken. Helaas werd 2012 ook extreem droog met alle gevolgen van dien. Voor ons en dan met name Iris werd de moestuin toch een teleurstelling. Ook bleef pech ons toch nog ach

tervolgen. Het huis had nog steeds gebreken en de auto was ook niet echt een succesverhaal.

 

Na een lange, warme zomer moesten we beginnen met de grote voorbereidingen. De beesten moesten chips, spuiten, pillen etc. hebben voor de reis en vervolgens in etappes naar Nederland. Het huis moest de verkoop in. En we gingen weer dozen inpakken. Het viel me zwaar, heel zwaar. Hoezeer ik ook achter de beslissing stond terug te gaan, het lukte me niet er een echt goed gevoel bij te krijgen. Nog steeds heb ik zo nu en dan mijn twijfels…

 

En daar ga je dan… met alles wat nog in je huisje stond in je auto naar Nederland.

 

Terug in Nederland was er gelijk genoeg te doen. Papieren uiteraard maar dat waren wij na 3 jaar Portugal al gewend. Maar ook gesprekken voor een baan. Binnen 2 weken na terugkeer in Nederland had ik al een baan in Nederland. Adviseur (zwerf)afval bij De Jonge Milieu Advies in Zeist. Wat een geluk, wat een leuke baan!!

Samen terug in Nederland en gelijk aan het werk. Wat een geluk!

 

En dan een maand later vonden we ook ons huidige huisje. Nummer 4 in even zo veel jaar. We zijn nu Gelderlanders en dat bevalt prima.

Er begint nu langzaam rust te ontstaan in ons leven. Er zijn nog twijfels over bijvoorbeeld wat na de huidige contracten, hoe met het huis in Portugal, etc.. maar na het afgelopen jaar lijken dat maar kleine problemen.

Al met al een bewogen en emotioneel jaar, 2013 kan niet anders dan beter worden.

 

Ik wens al lezers van mijn blog een geweldig 2013!

 
Share

nov 02

We gaan weer…

 

…werken

 

Twee weken na terugkeer in het koude en natte Nederland was het dan zover, de eerste werkdag. 

Werken was een werkwoord dat ik associeerde met snoeien van bomen en struiken, verven, klussen, etc.. Terug in Nederland veranderde die betekenis in hele andere zaken. Nu betekent het vroeg opstaan, parkeren op de snelweg, achter een (windows) computer zitten en dan weer in een slakke gang terug naar huis rijden.

 

Hoe mijn nieuwe baan als adviseur (zwerf)afval bevalt? Prima. Op het gevaar af dat iets ik schrijf wat tegen me gebruikt wordt door collega’s en beoordelingen hier toch een korte beschouwing.

De Jonge Milieu Advies bestaat uit 11 personen en is dus niet groot in omvang, gelukkig wel in daden (slijmmodus staat aan voor meelezers van JMA!). Het werk bestaat uit het adviseren van gemeenten over inzameling en optimalisatie van afvalinzameling, voorkomen van zwerfafval, aanbestedingen begeleiden, etc..

De collega’s zijn leuk, de sfeer is prima en het werk is wat ik graag doe. Bovendien betaalt het ook nog eens lang niet slecht. Perfect dus.

Valt er ook iets tegen? Tuurlijk, ik heb altijd wel iets dus ook nu. Files zijn zonde van de tijd en dat is het werken met Windows en bijhorende troep als Outlook en Word ook. 

 

 

…re-integreren

 

Terug naar het oude moederland betekent ook (deels) terug naar oude gewoonten. We doen dus ons uiterste best om zo snel mogelijk weer te lijken op wat bleke Hollanders.

De auto heeft weer een geel kenteken en dat betekent dat we niet weer steeds voor Polen worden uitgemaakt. Want een P achter op de auto kan natuurlijk niets anders betekenen dan een goedkope gastarbeider uit het verre Oosten….dus.

 

Verdere re-integratie is het iets vaker eten van aardappelen. Ook neem ik een broodtrommeltje mee met boterham met oude kaas. Met collega’s zeur ik dan lekker over het weer en de files. Ik zou zeggen dat we op koers liggen dus. 

 

Volledige ver-Nederlandsing is natuurlijk niet aan de orde, we hebben nog officieel een adres in Portugal! Kopen, iemand?

 

 

…verhuizen

 

Nog geen 4 jaar geleden woonden in een rustige saaie nieuwbouwwijk, De Reeshof in Tilburg. Omdat je ook wel eens iets anders wilt in het leven zijn we zoals je weten begonnen aan een zoektocht voor nieuw woongeluk. We belanden in Lissabon, verhuisden naar ons huis in Casal da Charneca en nu wonen we al weer een paar weken in het vertrouwde Breda. Maar dat is niet ons eindstation. Het is fijn dat we hier een tijdje onderdak hebben gekregen maar het niet ons huis en dat zal het ook niet worden.

Vandaag gaan we dus beginnen aan weer een hele volksverhuizing. We gaan naar ons nieuwe huis in Oosterhout. En weer zoeken we het verder weg. Het is immers niet Oosterhout op een paar minuten rijden maar het Oosterhout bij Nijmegen.

 

Wat mij betreft is dit voorlopig wel de laatste ronde voor de komende jaren. We hebben nu in 4 jaar tijd even zo veel huizen bewoond en ik ben er wel klaar mee.

 

Dus binnenkort is er koffie in Oosterhout, Gelderland!

Share

okt 06

De eerste dagen

De laatste dag

 

 

Onze laatste dag was er zoals verwacht een om nooit meer te vergeten.

De spullen waren in de verhuiswagen inmiddels onderweg naar hun nieuwe stekje. Dat zou overigens een magazijn ergens bij Leiria zijn. Daar werden ze uitgeladen en overgeladen in een andere vrachtauto. Zo zorg je dat werkloosheid iets afneemt!

Het afsluiten van de wasmachine had zoals gebruikelijk al voor wat vertraging gezorgd. Dat is op zich niet iets moeilijks zolang de kraan niet afbreekt. De (eventuele) nieuwe eigenaren hebben nu een veel beter nieuw exemplaar.

 

Nee dan de laatste dag! Na dagen en zelfs weken van stress en vermoeidheid leek het een goed idee om lekker te gaan lunchen. Onze voordeur had echter een vermoeden van ons idee en was het er niet mee eens. De sleutel zat vast in het slot en deed verder helemaal niets meer. Gelukkig kende de buurman iemand die dat op zaterdag wel kan oplossen. De man zou gelijk na de lunch naar ons toekomen. Helaas waren we later zelfs nog iets te laat bij het diner…

Dat was nog eens ontspannend!

 

Zondagochtend ben ik papa naar de luchthaven gaan brengen. Ondertussen werd thuis de laatste inspectie ronde uitgevoerd. Na mijn eerste 150 km van de dag konden we gaan inpakken. Ook kregen de planten nog een laatste ronde water. Dat was dan toch mijn persoonlijke breekpunt…na zolang dit vaste ochtendritueel komt dan het besef: dit was het… De afgelopen anderhalf jaar was dit mijn leven. Slik.

 

Na wat moeilijke momenten begon de 2200 kilometer lange reis. Met een veel te volle auto en natuurlijk Lucky.

 

 

 

De terugreis

 

De reis begon dus moeilijk, de tranen in mijn ogen vertroebelde zo nu en dan mijn zicht. Geluk

kig is Portugal prachtig en de landschappen deden me snel weer genieten. Jammer dat het tolkastje zo nu en dan een poging deed de rust te verbreken met een 

onverbiddelijke piep als we weer eens onder een elektronisch tolpoort doorreden.

Bij de grens met Spanje realiseer je je dan dat dit het Portuguese avontuur was. Ze waren zelfs zo attent ons daar op te wijzen met een heel groot bord met daarop een streep door het woord Portugal.

Spanje was zoals altijd groot, kaal en saai. Dat geldt zeker ook voor het eerste stuk van Frankrijk. 

Daarna wordt het steeds drukker en weet je dat je steeds dichter bij thuis komt. Dat merk je ook aan het weer. Steeds kouder. 

Heel vaak heb ik tijdens de reis gedacht: “fuck alles, ik draai om”. 

Lucky lag in haar mandje en slaakte zo nu en dan een heel diepe zucht. Dat betekende: “ik ben ziek, ik voel me misselijk, ik moet kotsen maar dat gaat niet door die rare pillen, kunnen we stoppen, ik wil lopen, ik ben er klaar mee”. Als ze dan na de zucht ook overeind kwam om ons wat zielig aan te kijken wisten we dat er weer een pauze aan kwam. Op de foto zie je hoe dat er dan uitziet.

Op maandag vierden we dan ook nog zo met z’n drieën dat Iris en ik 10 jaar getrouwd waren. Dat stel je je dus ook anders voor op de dag dat je JA zei…

 

 

“Thuis”

 

en dan eindelijk na de lange reis staat daar het bordje Breda. Dat zal de komende weken ons nieuwe thuis zijn. Tenminste als de Gemeente Breda zo onderhand eens meewerkt aan onze remigratie door ons eindelijk eens in te schrijven! Dat inschrijven duurde in Portugal minder dan een dagdeel inclusief wachten. Wachten is in Nederland dan niet nodig maar de inschrijving zelf duurt nu al meer dan 2 weken! Maar dit terzijde.

 

Om dat we in Nederland eigenlijk gewoon dakloos zijn hebben we toevluchtsoord gevonden bij de schoonouders.

Hier was het weerzien met de katten een kleine opsteker. We waren super blij ze weer te zien en dat was wederzijds gelukkig.

 

Onze laatste dagen “vrij” in Nederland hebben we besteed aan een haast oneindig lijst dingen die we moesten regelen. En voor iedereen die denkt dat dat in Nederland zo vreselijk veel sneller gaat: think again!

Probeer maar eens een nieuwe bankrekening te openen en aan het werk te krijgen in minder dan een week! Meer zeg ik dus niet….

 

Het is fijn om hier te kunnen wonen maar de conclusie is toch dat het niet ons huis is en ook niet zal worden. Maar blijf de blog volgen en je weet al snel of we een ons huis hebben gevonden.

 

 

Werk

 

Eén van de voornaamste de redenen om naar Nederland terug te keren natuurlijk de kans op een aan een baan te komen. Voor Iris was dat volgens goede traditie al weer gelukt. Nu ik nog. Nou was ik al eens zo stom geweest om ergens in februari een leuke baan af te wijze. Maar deze zelfde baan was nu nog vacant. Ik ben dan ook de tweede dag na aankomst al op gesprek geweest en de maandag daarop nog eens. Het resultaat van al dit gepraat is dat ik nu een visitekaartje krijg met daarop: adviseur afval / zwerfafval.

Voortaan mag ik dus lekker achteraan aansluiten in Nederlands grootste parkeerstrook, de A27.

 

Share

sep 15

De laatste uren….

Na 3 jaar is het zover….we gaan weer naar Nederland.

 

Na een week leven tussen dozen met de zweetdruppels over onze rug staat alles wat we hebben in een oude vrachtwagen richting Nederland. Het huis is nu leeg en kaal maar nog bewoonbaar. Toch voelt het al lang niet meer als ons huis. Eu estou triste…

 

Een laatste blik op onze tuin en ik zie wat groen. Dat zijn de planten die het geluk hebben wat dichter bij de irrigatie te leven. De rest is dor en droog in een door de hitte gescheurde grond. Het lijkt net op de echte economie….

 

Het huis is bijna schoon en blinkend. De eventuele nieuwe bewoners, als die er ooit zullen zijn, zullen het toch weer opnieuw moeten schoonmaken. Maarja wat doe je anders op een laatste dag in je geliefde huisje…..

 

In de slaapkamer staan de spullen voor de lange reis klaar. Kleren, schoenen, papieren en wat spulletjes voor onze wagenzieke hond die met ons de lange tocht gaat maken. Verder wat creditcards die zijn gekoppeld aan ons inmiddels zo lege bankrekeningen. Nog één nacht brengen we hier door. Wakker worden van de krekels, vogeltjes en de blaffende honden. Om dan morgen te beginnen aan de lange tocht naar het noorden……

 

Vandaag bestaat de dag dan nog uit schoonmaken voor de kijkers en de makelaar, boodschappen doen en natuurlijk een BBQ met onze vrienden, de buren. En verder afscheidnemen……

Afscheid van Portugal, van ons huis, ons eigen stukje van het mooie land, de mensen, het eten, de frustraties, de papieren, de bureaucratie, de wijn, de rust, het steeds maar afnemende salaris, de langzame kassamedewerkers, vrienden en bekenden, onze kippen, de prachtige landsschappen, onze olijfbomen, onze vochtige muren, (inmiddels niet meer) lekkende daken, mijn geweldige BBQ, zwerfhonden, buren met tassen vol verse groenten van eigen land, de bakker aan de deur, koffie zoals ie moet zijn, lege snelwegen, hoge tol, Lisboa, Rio Tejo, zon ……….

 

 

Eu estou triste, muito triste…………………….

 
Share

Older posts «


Hit Counter provided by orange county property management