Het is weer een behoorlijke tijd geleden dat er een update stond op deze site. Tijd om er dus maar weer eens voor te gaan zitten. En ik heb de tijd want het is nu 5 uur in de ochtend als ik begin aan dit stuk. Als je het in bed ligt te bedenken kan je tenslotte net zo goed achter de computer gaan zitten, toch?
Nederland
De aankondiging dat we Portugal toch gaan verlaten heeft heel wat losgemaakt. De reacties waren divers, zoals verwacht. Er was verbazing die soms overging in wat onbegrip, er was opluchting, er was teleurstelling, maar er was ook opluchting, er waren wat boosheid maar ook weer blijheid, etc.. De reacties waren, met andere woorden, een prima samenvatting van onze eigen emoties.
In ieder geval ieder nogmaals bedankt voor de reacties!
De beslissing zelf is genomen en wat ons betreft ook een feit.
Iris heeft ondertussen een baan aangeboden gekregen. Helaas is dat iets vertraagd omdat er toch een officiële procedure moet worden gevolgd.
Ik doe mijn best om aan een leuke baan te komen maar het valt niet mee. Ik richt me daarbij (de mensen op Facebook en Twitter weten dat al) op 2 doelgroepen. In de eerste plaats richt ik me uiteraard op mijn oude vakgebied milieu. Er is niet veel helaas.
Tweede optie is het zoeken van een baan als verkoper / expert op het gebied van Apple. Daar is wel wat te vinden maar die willen me dan weer niet aannemen als gevolg van gebrek aan verkoopervaring.
Dan is er natuurlijk het huis. Gaan we het verkopen, verhuren, opstoken?
Voorlopig hebben we gekozen voor een mengvorm. Het huis gaat in de verkoop en tevens de verhuur voor langere termijn. Realisme dwingt ons te beseffen dat de kopers en huurders niet in de rij zullen staan. Daarom gaan we ook kijken naar de mogelijkheden van verhuren van woning als vakantiewoning.
Alles bij elkaar is er dus nog geen concrete datum voor onze terugkeer. Wij denken nog steeds na deze zomer.
Pech
Het volgende stukje van deze blog ga ik besteden aan een stukje verwerkingstherapie. Reacties die getuigen van medeleven zijn welkom, therapeuten en andere professionele duiders heb ik niet nodig.
Reden van ons aanstaande vertrek uit Portugal is toch met name de aanhoudende problemen. Problemen met papieren, bureaucratie, de taal, belastingen, inkomsten, de taal, wachten, het huis, de hypotheek etc.. Maar om een lange opsomming nog langer te maken er is meer.
Ken je dat: zonder echt veel motivatie pak je dan toch je stofzuiger maar eens, de deuren tegen elkaar openzetten voor tocht waren niet voldoende tegen het stof. Aanzetten dat ding en gaan! Niet dus, kapot!
Grasmaaien dan maar. Blaren op de vinger van het aantrekken maar geen beweging of geluid uit het normaal zo lawaaiige monster.
Een rondje rijden zal helpen om wat te zien van het prachtige landschap en te ontspannen. Bovenop de berg begint een smal pad, in de verste verte is geen mens, huis of wat dan ook te zien. Alle lampjes lichten op, er volgt een harde piep gevolgd door een duidelijke instructie in de boordcomputer: STOP. Dat doe je dan maar…
Inmiddels weten we dat het de LPG-installatie is. Die kunnen ze hier niet maken omdat dit merk hier niet geleverd wordt. De auto verkopen kan eigenlijk niet binnen 5 jaar naar import zonder de BPM alsnog te moeten betalen. Dat wordt dus mee terug naar Nederland, zonder op LPG te rijden en weer terug importeren. Daarna mogen we de auto dan weer een jaar lang niet verkopen zonder BPM-boete. De wet van behoud van problemen in werking dus.
Ik kan dit rijtje zonder veel moeite nog wat uitbreiden maar zal jullie niet langer vermoeien. Of wacht er is er nog één….
Droogte
Het huis… We dachten nu de problemen wel zo’n beetje opgelost te hebben zo net voor ons vertrek. Maar er was iets dat we nog niet getest hadden vanwege het gebrek aan regen: de waterdichtheid. Een vraag die een Nederlander zichzelf ook niet vaak stelt. Een huis is immers bedoeld om te schuilen enzo. Zo niet in Portugal, hier ontkennen ze tijdens de bouw het bestaan van iets als water. ; Dat heeft gevolgen en die zijn ook al eens hier besproken. De meeste zijn wel opgelost nu. Toch begon het onlangs weer te regenen. Na maanden van droogte was van bovenaf besloten dat maar eens in te halen in een paar dagen. Daar was ons dak dan weer niet zo goed tegen bestand. In de keuken kwam voldoende water door het plafond voor het zetten van een kop koffie.
Verzekering gebeld en uiteraard is dit dan weer geen wateroverlast die door de verzekering gedekt is. Maar het goede nieuws is dan weer dat er een expert mee kwam die ons nu wel kan helpen dit probleem uit de wereld te helpen. Helaas regent het dan weer te hard op de dag van de afspraak voor een bezoek aan ons dak.
Sinds half december was er geen noemenswaardige regen gevallen. Dat was goed te zien. De grond bestond uit barsten en scheuren zo diep dat je de voetzolen in Australië kon zien. Positief was dan weer dat ik dit jaar nog niet aan de slag moest met de grasmaaier. Het slechte nieuws was dan weer dat die dan weer kapot was vanwege het lange niet gebruiken…
Dit jaar zou het jaar worden waarin we eindelijk aan de slag konden met de tuin. Maar er groeit dus niets, helemaal niets. Van de 4 nieuwe fruitbomen die we kochten is er nog slechts 1 in leven. ;
Ook hebben we nu geleerd waar dat werkwoord spitten in de tuin vandaan komt. Dat is namelijk afgeleid van de aandoening in je rug die ervan krijgt: spit. Het verschil tussen een stuk verharde weg en onze gebakken klei is namelijk niet te zien.
Toch heeft de droogt ook iets heel positiefs. Het was namelijk met afstand de lekkerste, warmste en zonnigste winter die ik ooit heb meegemaakt. Heerlijk!
Bezoek / vakantie
Er is inmiddels ook weer een periode aangebroken van bezoek. Altijd gezellig om weer mensen over de vloer te hebben. Bovendien is het ook altijd handig om daar dan weer gebruik van te maken. We kunnen dan zelf even onze vaste stek verlaten voor een korte vakantie met de zekerheid dat de beesten eten krijgen en de planten water. De planten water bleek makkelijk dat kwam met bakken uit de lucht.
Dus terwijl de schoonouders en vrienden op het huis pasten zijn wij vertrokken naar de Algarve. Waarom de Algarve waren we binnen 2 minuten in het zuiden al weer vergeten. De eerste stop was een rollator-vriendelijk-wandelboulevard met speciale nordic-walking parkings. Met andere woorden: bejaarden en wat ouderen. Onze aanwezigheid was een opmerkelijk fenomeen, mensen onder de 20 waren niet te bekennen tenzij behorende tot het personeel van de veeltalige restaurants. Dat kon dus niet anders betekenen dan met rokende banden weer weg uit dit oord. Gelukkig hadden we meer stops voorbereid. Het volgende plaatsje was nog erger. De gemiddelde leeftijd hier was dermate hoog dat er vermoedelijk alleen mensen waren met enkele reis vliegtickets. Tenslotte was de terugkeer niet meer zo zeker op die leeftijd.
Nog maar weer door dus. Het binnenland in. Prachtig en ongerept, mooie velden met bloemen en kurkbomen afgewisseld met olijven en wijngaarden. Maar ongerept = geen camping.
We gaven ons gewonnen en zijn gereden naar Olhão. Hier bleken we al eens geweest te zijn en kennelijk wilden we dat ook toen graag vergeten.
De camping was aardig en spotgoedkoop. Er was zelfs gratis Wifi, helaas was een postduif of zelf brengen sneller.
De eerste 2 dagen was het weer prima en we hebben dus heerlijk gewandeld in de prachtige binnenlanden en langs de kust.
Het binnenland is gelukkig echt heel erg mooi en vrij van Engelsen, Duitsers en bejaarden. Ook zijn er nog zeker leuke stadjes te vinden zoals bijvoorbeeld Tavira. Toch blijft de tip aan iedereen: als je van Portugal wilt genieten doe je dat NIET in de Algarve. Al is het maar omdat iedereen dat dus WEL doet.
Daarna werd het weer slechter. Een dag eerder ; dan gepland zijn we weer naar huis gereden waar ons een warm onthaal wachte. Lucky was dolblij om ons te zien en ook de katten werden er erg vrolijk van. We konden er alleen niet bij want de deur zat dicht en het bezoek had de sleutels meegenomen in tegenstelling tot hun GSM’s….
Zo weer genoeg gemopperd. Tot volgende update.
Loading tweets...
Follow me!
By PDGACO payday loans uk